NIEUWE CD’s (24 mei 2017)Het kan uitlopen op een teleurstelling maar het kan ook een ontdekking van jewelste zijn: in OOR lees je een lovende recensie van een totaal onbekend artiest maar de vergelijking met Bruce Springsteen en John Mellencamp maakt je desondanks nieuwsgierig. WILL T. MASSEYS debuutalbum uit 1991 viel er een beetje tussen in: een heel aardige plaat met rocksongs en schaars geïnstrumenteerde ballades. Daarna ben ik de Texaanse rootsrocker wat uit het oog verloren maar was aangenaam verrast door deze 16 tracks tellende compilatie 30 Years In The rearview: The Collection 1987-2016. Daarop opvallenderwijs geen enkel liedje van dat debuut, alleen You Take The Town is toegevoegd in een 2016-demoversie. Massey was in de verdere jaren negentig niet erg actief, naar verluidt werd er schizofrenie bij de uit San Angelo, Texas afkomstige singer-songwriter geconstateerd. Deze verzamelaar bevat nummers die voornamelijk geplukt zijn van zijn langspelers uit het vorige decennium. Met terugwerkende kracht is het na beluistering van Mr. Johnson’s Store, Long Distance Love (met Tish Hinojosa), Alone With You, Peace Train (met Rosie Flores en de prachtige vioolklanken van Richard Bowden) en Life Moves On (getrokken van het in 2016 verschenen album The Weathering) duidelijk dat Massey een zwaar ondergewaardeerd singer-songwriter is van voornamelijk akoestische liedjes. Het wordt de hoogste tijd om dat debuutalbum waarop topkrachten als Waddy Wachtel, Mike Campbell (Tom Petty’s Heartbreakers), Jim Keltner en Springsteens toetsenist (ook producer) Roy Bittan bijdragen leverden, eens een mooie reissue krijgt. Wat een afzichtig hoesje zit er om dit cd’tje ! Het lijkt wel een foto geschoten tijdens de opnames van een Milka-reclame. De muziek dan maar: STEVE MCNAUGHTON is een Australische liedjesschrijver die met zijn derde album Eagles Aloft dat in 2013 in thuisland werd uitgebracht, nu ook internationaal wil aanslaan. De twaalf liedjes kunnen gepositioneerd worden in het poppy countryrockgenre en de man uit Sydney blijkt te beschikken over meer dan gemiddelde songschrijfskills. Dat blijkt uit het wat steviger uitgevallen Floating, zijn acceptabele versie van The Eagles’ One Of These Nights, Cross Country, One More Shot, When You’ve Got It Good, Running Dream en het pittige The Navigator. Onlangs sprak ik een oude klasgenoot van de middelbare school. Die kerel verblijft voor zijn werk nogal wat weken per jaar in de Verenigde Staten, waar hij probeert om tijdens die verblijven concerten mee te pikken, vaak in kleine cafeetjes. Zo had hij bij zijn laatste bezoek aan het land van de onbegrensde mogelijkheden een ‘nieuwe’ bluesartiest leren kennen. Vol enthousiasme vertelde hij over een zekere COCO MONTOYA en of ik die kende. Zijn verbazing was groot toen ik instemmend knikte. Mijn kennismaking met Montoya, ooit sidekick van Albert Collins en John Mayall, vond plaats in 2010 toen zijn album I Want It All Back uitkwam. Hard Truth is zijn tiende plaat, als ik de tel niet ben kwijtgeraakt, en is weer een heerlijk rockend album waarop hij onder meer wordt bijgestaan door bassist Bob Glaub, toetsenist Mike Finnigan en drummer Tony Braunagel, die tevens als producer fungeerde. Eigen nummers, daar doet de Amerikaan slechts mondjesmaat aan, liever selecteert hij andermans composities om er een Montoya-sausje overheen te draperen. Sterkste nummers op Hard Truth zijn Before The Bullets Fly, Lost In The Bottle, Old Habits Are Hard To Break, I’ll Find Someone Who Will, Hard As Hell en Truth Be Told (de twee laatstgenoemde songs werden door Montoya in nauwe samenwerking met Dave Steen geschreven). Laat dit cd’tje in je verzameling landen !

by Joop on 24 mei 2017

Het kan uitlopen op een teleurstelling maar het kan ook een ontdekking van jewelste zijn: in OOR lees je een lovende recensie van een totaal onbekend artiest maar de vergelijking met Bruce Springsteen en John Mellencamp maakt je desondanks nieuwsgierig. WILL T. MASSEYS  debuutalbum uit 1991 viel er een beetje tussen in: een heel aardige plaat met rocksongs en schaars geïnstrumenteerde ballades. Daarna ben ik de Texaanse rootsrocker wat uit het oog verloren maar was aangenaam verrast door deze 16 tracks tellende compilatie 30 Years In The rearview: The Collection 1987-2016. Daarop opvallenderwijs geen enkel liedje van dat debuut, alleen You Take The Town is toegevoegd in een 2016-demoversie. Massey was in de verdere jaren negentig niet erg actief, naar verluidt werd er schizofrenie bij de uit San Angelo, Texas afkomstige singer-songwriter geconstateerd. Deze verzamelaar bevat nummers die voornamelijk geplukt zijn van zijn langspelers uit het vorige decennium. Met terugwerkende kracht is het na beluistering van Mr. Johnson’s Store, Long Distance Love (met Tish Hinojosa), Alone With You, Peace Train (met Rosie Flores en de prachtige vioolklanken van Richard Bowden) en Life Moves On (getrokken van het in 2016 verschenen album The Weathering) duidelijk dat Massey een zwaar ondergewaardeerd singer-songwriter is van voornamelijk akoestische liedjes. Het wordt de hoogste tijd om dat debuutalbum waarop topkrachten als Waddy Wachtel, Mike Campbell (Tom Petty’s Heartbreakers), Jim Keltner en Springsteens toetsenist (ook producer) Roy Bittan bijdragen leverden, eens een mooie reissue krijgt.

Wat een afzichtelijk hoesje zit er om dit cd’tje ! Het lijkt wel een foto geschoten tijdens de opnames van een Milka-reclame. De muziek dan maar: STEVE MCNAUGHTON is een Australische liedjesschrijver die met zijn derde album Eagles Aloft dat in 2013 in thuisland werd uitgebracht, nu ook internationaal wil aanslaan. De twaalf liedjes kunnen gepositioneerd worden in het poppy countryrockgenre en de man uit Sydney blijkt te beschikken over meer dan gemiddelde songschrijfskills. Dat blijkt uit het wat steviger uitgevallen Floating, zijn acceptabele versie van The Eagles’ One Of These Nights, Cross Country, One More Shot, When You’ve Got It Good, Running Dream en het pittige The Navigator

Onlangs sprak ik een oude klasgenoot van de middelbare school. Die kerel verblijft voor zijn werk nogal wat weken per jaar in de Verenigde Staten, waar hij probeert om tijdens die verblijven concerten mee te pikken, vaak in kleine cafeetjes. Zo had hij bij zijn laatste bezoek aan het land van de onbegrensde mogelijkheden een ‘nieuwe’ bluesartiest leren kennen. Vol enthousiasme vertelde hij over een zekere COCO MONTOYA en of ik die kende. Zijn verbazing was groot toen ik instemmend knikte. Mijn kennismaking met Montoya, ooit sidekick van Albert Collins en John Mayall, vond plaats in 2010 toen zijn album I Want It All Back uitkwam. Hard Truth is zijn tiende plaat, als ik de tel niet ben kwijtgeraakt, en is weer een heerlijk rockend album waarop hij onder meer wordt bijgestaan door bassist Bob Glaub, toetsenist Mike Finnigan en drummer Tony Braunagel, die tevens als producer fungeerde. Eigen nummers, daar doet de Amerikaan slechts mondjesmaat aan, liever selecteert hij andermans composities om er een Montoya-sausje overheen te draperen. Sterkste nummers op Hard Truth zijn Before The Bullets Fly, Lost In The Bottle, Old Habits Are Hard To Break, I’ll Find Someone Who Will, Hard As Hell en Truth Be Told (de twee laatstgenoemde songs werden door Montoya in nauwe samenwerking met Dave Steen geschreven). Laat dit cd’tje in je verzameling landen !

{ 0 comments… add one now }

Leave a Comment

Previous post:

Next post: