NIEUWE CD’s (8 juli 2017)

by Joop on 8 juli 2017

‘Jong geleerd is oud gedaan’ geldt zeker voor KENNY WAYNE SHEPHERD (1977) die al op 7-jarige leeftijd in de weer was gitaren. Stevie Ray Vaughan was zijn grote voorbeeld. Anno 2017 is Shepherd nog maar veertig. Hij debuteerde in 1995 met het uitstekende Ledbetter Heights en zijn grootste commerciële succes behaalde hij met voorganger Goin’ Home dat hem in thuisland Amerika een 25e plaats opleverde in de Billboard albumlijsten. Of Lay It On Down dat succes gaat evenaren dan wel verbeteren, is even afwachten want de plaat verschijnt pas op 21 juli. Zijn eerste slechte album moet hij nog maken want ook zijn nieuwste is een prima werkje met vertrouwd klinkende rockers als Baby Got Gone, Down For Love en Ride Of Your Life maar ook met enkele ingetogen songs met een meer poppier polsslag in de vorm van Nothing But The Night, Lay It On Down (twee keer zelfs !) en het licht aan Nickelback herinnerende Louisiana Rain, terwijl in Hard Lesson Learned een toefje country wordt opgevoerd. Die grote variatie in het materiaal maakt het drie kwartier durende Lay It On Down tot een kluif die de echte rockers zich niet mogen laten ontgaan.
7,5 Joop van Rossem
Pink Floyd blijft in de rockmuziek een inspiratiebron voor velen. Let maar eens op het aantal Floyd-tributebands dat het oeuvre van de Britse progdinosaurus levend houdt. Ook BJØRN RIIS, in het dagelijks leven leadgitarist en songwriter van het Noorse Airbag, behoort tot die categorie muzikanten, met dit verschil dat hij zijn voorbeelden niet klakkeloos naspeelt, maar liedjes schrijft in de sfeer van Pink Floyd. Forever Comes To An End is na Lullabies In A Car Crash uit 2014 zijn tweede solo-album dat objectief beschouwd even goed zou kunnen doorgaan als Airbag-plaat. Dat wordt nog eens extra onderstreept door het feit dat Riis bij deze tweede solo-escapade wordt ondersteund door zijn Airbag-maten Henrik Fossum (drums) en Asle Tostrup (zang). Een kleine vijftig minuten is het genieten van tempowisselingen, instrumentale hoogstandjes en heerlijk lang uitgesponnen composities zoals het titelnummer dat je ruim acht minuten in de greep houdt, het waanzinnig mooi geconstrueerde The Waves, het instrumentale up tempo Getaway, langste epic Winter en het kippenvel oproepende slotakkoord Where Are You Now. Dat Steve Wilson nooit ver weg is, nemen we graag op de koop toe, zoals we dat ook doen met de David Gilmour/Steve Rothery-getinte gitaarcapriolen. Liefhebber van Airbag ? Blind aanschaffen !

 

{ 0 comments… add one now }

Leave a Comment

Previous post: